Strona pierwsza
Malcolm spojrza³ na tabelê. Widzia³, ¿e na kartce przed nim jest tabela. Chyba. W tej chwili nie by³ nawet w stanie okre¶liæ koloru kartki. Chyba bia³a. Nie, jaka¶ szara z mazami. Matko! O co chodzi! Facet po przeciwnej stronie biurka od blisko pó³ godziny opisywa³ Malcolmowi, w prostych wed³u niego s³owach, sposób w jaki to dzia³a. Kartka nadal by³a schowana za mêtn± wod±, a w g³owie pustka. Chocia¿, nie! Mia³ odebraæ dzieci ze szko³y za kwadrans pierwsza. Max nie pójdzie na ostatnie zajêcia, ma uczulenie na fenoloftaleinê, a dzisiaj dzieciaki kroj± ¿abê i wk³adaj± do s³oików to co z niej zostanie. Zgroza. Po co tego uczyæ, uczyæ pó³ biedy, ale pokazywaæ w podstawówce. Nie dalej jak dwa tygodnie temu zabili karpia. I to uczniowie bo nauczycielka nie da³a rady. Najpierw ryba, potem p³az, do czego dojdzie jak bêd± przerabiaæ ssaki. Kiedy Malcolm chodzi³ do szko³y - tak nie by³o. Zreszt± na co to komu. Czy w doros³ym ¿yciu przyda mu siê wiedza o tym gdzie ¿aba ma p³uca, czy bêdzie musia³ je naprawiaæ w razie ¿abiego wypadku... czy ¿aba w ogóle ma p³uca. Na moment siê zawaha³. Ryby maj± skrzela bo ¿yj± w wodzie, a ¿aba oddycha na l±dzie. A jak p³ywa? A mo¿e jednak oddycha pod wod± i ma skrzela. Nie, no ma p³uca, pewnie, ¿e ma. Klepn±³ siê d³oni± w czo³o.
- I jak widzi to pan? Prawda, ¿e proste.
Dobroduszno¶æ g³osu maklera sprowadzi³a Malcolma na ziemiê. Wykafelkowan± ekstra posadzkê, mo¿e nawet i z marmuru. Tak, to by³ czarny marmur. A kartka jak by³a szara tak by³a nadal.
- Tu pokazano... - Malcolm na nowo zacz±³ siê pociæ i my¶leæ o jak najszybszym opuszczeniu gmachu budynku - te..., krzywe...
- Krzyw± procentow± wzrostu refundowanego - wystrzeli³ za jednym poci±gniêciem makler.
To ju¿ lepsze krojenie ¿aby - pomy¶la³. Malcolm uwa¿a³ siê za cz³owieka raczej inteligentnego, wielu rzeczy nie wiedzia³ - to fakt. Wielu nie ³apa³ w lot, ale znajomi zwykle odwo³ywali siê do jego inteligencji - czasami nawet wprost. Biedni ludzie. Co oni by z tego zrozumieli skoro on ni w z±b. Zgubi³ siê chyba w drugiej minucie prezentacji sposobu dzia³ania funduszu inwestycyjnego. W drugiej, bo w pierwszej mi³y pan przedstawi³ siê i kilkadziesi±t sekund rozmawia³ ze swym zwierzchnikiem, który do nich podszed³, przepraszaj±c na moment obu panów. Malcolm by³ cz³owiekiem lekko nie¶mia³ym i bardzo onie¶mielonym w stosunku do osób, z którymi rozmawia po raz pierwszy, drugi zreszt± te¿. Obce mu by³o tak¿e udawanie wszechwiedz±cego i nieszczere przytakiwanie, choæ wiele osób w jego obecno¶ci tak robi³o, a wiedzia³ dobrze, ¿e nie maj± bladego pojêcia o niczym, choæ sam pojêcie mia³. Przypomnia³y mu siê - niestety - lekcje matematyki w liceum, kiedy to odczuwa³ podobnie, z tym, ¿e tam grozi³a lufa i wrzask nauczycielki..., nie to by³a raczej szydercza poniewierka s³owna g³o¶nym tonem, precyzuj±ca stan umys³owy siedemnastoletniego Malcolma jako debila. Czy kretyna.
Kartka powoli stawa³a siê bielsza a rysunek wyra¼niejszy. Tak, to by³ wykres i jaki¶ opis z cyferkami.
- Panie Irwing - zacz±³. Najmocniej Pana przepraszam. Je¶li mo¿na dokoñczmy tê rozmowê pó¼niej. Prawd± jest, ¿e nie wiele z tego zrozumia³em, a umys³ jako¶ mi dzi¶ odmawia pos³uszeñstwa. Ma pan jaki¶ informator, ulotki. Wola³bym poczytaæ w domu. Na spokojnie.
- Oczywi¶cie, ¿e mam - z twarzy Irwinga nie zesz³a dobroduszno¶æ - proszê, i ¿yczê mi³ego dnia - zabrzmia³o bardzo naturalnie, bo takie by³o.
- Dziêkujê i do widzenia - odpar³ Malcolm wstaj±c ju¿ z wygodnego krzes³a.
- Do widzenia.
Pó³ godziny gadania po pró¿nicy - my¶la³ zd±rzaj±c ku upragnionemu wyj¶ciu z budynku - pó³ godziny, na jego miejscu mnie ju¿ by dawno trafi³ szlag.
C.J.B. "To nie mój ¶wiat"
|
